داشتم اخبار و گزارشهای جشنواره فجر را می دیدم به بعضی قیافه ها و لباسها و مدلهایی برخوردم که برایم خیلی جای سوال داشت. نمی دانم برای شما هم این سوال پیش آمده است یا نه؟

سوال این است که آدمهای بی مایه و جوانان حسرت به دل و جویای نام که در جامعه ما به هر دلیل نتوانسته اند برای خود جایگاهی کسب کنند و پایشان را از شوش و دروازه دولاب آنطرف تر نگذاشته اند برای دیده شدن و کسب شهرت ممکن است به انواع مدلها و لباسها و قیافه های سه درچار متوسل شوند و برای کسب شهرت به هر دری بزنند اما بازیگری که چهل تا فیلم بازی کرده است و همه مملکت از شرق تا غرب او را می شناسند به چه منظور دست به حرکات جلف می زند و مدلهای هشلهفت ابداع می کند و ادای سوپرمن و شوالیه های قرون وسطی را از خود درمی آورد؟ تو که  بازیگری و هنرهایت را در پردۀ نقره ای همه دیده اند و به شهرت هم رسیده ای تو دیگر چرا؟ مگر بخاطر لباس اجق وجق پوشیدن پولی به تو می پردازند یا شهرت و اعتبار بیشتری کسب می کنی یا به شخصیت و معلوماتت افزوده می شود؟ این همه خود باختگی و درماندگی روحی از کجا به ما سرایت کرده است؟

آیا این کارها جز کمبودروانی و خودکم بینی و خودنمایی و بی شخصیتی فردی و عدم تعادل روحی و احساس حقارتهای درونی و بی مایگی و عطش دیده شدن، دلیل و علت دیگری هم  دارد؟

به طور کلی در جامعۀ ما نوعی مسابقه «من از تو جلف ترم» و «من از تو لوس ترم» و « من از تو خوشگلترم» دارد اپیدمی می شود که امیدوارم روز به روز تب این مسابقه فروکش نماید.

گوهر خود را هویدا کن کمال این است و بس!

نوشته شده توسط محمد غلامی در دوشنبه پانزدهم بهمن ۱۳۹۷ |